عقل و دین حکم می کنند که انسانهای برجسته چه زنده باشند و چه مرده باید مورد تجلیل قرار گیرند به هنگام شهادت یا وفاتشان باید مراسم سوگواری برپا گردد و دوستارانشان باید اندهگین و متاثر باشند – بویژه اگر فردی در راه هدف و مقصدی والاخویشتن را فدا کند و از جان خود گذشت نماید . همه امتها چنین شیوه ای را در همه زمانها داشته و به آن با دیده احترام نگریسته اند

.

- پس سزاوار است که امت اسلامی بلکه همه ملتهای دنیا هر ساله برای حضرت حسین بن علی (ع) مجالس بزرگداشت ترتیب دهند چرا که امام حسین(ع) بزرگمردی وارسته و نمونه دانش زهد ، عبادت ، رادمردی ، بخشندگی بزرگمنشی زبان آوری آراستگی به اخلاق الهی ظلم ستیزی و آزادگی بود. – شکی نیست که انسان موجودی است که طبیعتاً فراموش کار است و نسبت به چیزهایی که توجه به آنها برایش مفید است دچار غفلت می شود در این مواقع یادآوری و تذکر آن چیز انسان را از ابتلا به حوادثی که برایش مضر یا هلاک کننده است ، نجات می دهد و از آثار خوب توجه به آن چیز مفید بهرمند می سازد.